PENULIS-untuk Abdurrahman Wahid GUS

PENULIS
-untuk Abdurrahman Wahid
GUS DUR, kini saya tahu apa kekuatan seorang penulis dan apa pula kelemahannya. Seorang penulis pada dasarnya seorang yang sendiri. Tapi ia percaya betul bahwa kata-kata, begitu lahir dari dirinya, akan punya dampak. Dalam batas tertentu, ia bisa dikatakan sebuah sosok yang heroic: ia yakin akan daya dunia verbal dalam dan dari dirinya, dan ia juga bersandar kepada orang lain. Dari segi ini, Anda memang seorang penulis sejati-dan bukan seorang presiden, tapi dapat saya bayangkan: seorang eksekutif di pucuk itu sunyi. Tapi ini sebuah kesunyian yang berlangsung selama 30 menit setiap habis sarapan. Sesudah itu masuk laci. Seorang presiden bergerak dengan sebuah organisasi. Ia punya strategi, dan ia menyusun langkah untuk mencapai strategi itu. Ia merencanakan. Ia akan menimbang mana langkah yang paling efisien. Ia akan mendengarkan dua atau tiga alternatif. Ia akan memilih, setelah membahas soal logistic: seberapa tenaga dan dana diperlukan untuk menjalankan kebijakan itu. Ia akan memperhitungkan waktu. Kemudian ia akan memutuskan. Dan secara periodik, ia akan mengecek, seberapa jauh tindakan yang diambil itu berbuah, sejauh mana gagal, dan kenapa.
Kata-kata bukannya tak perlu bagi seorang presiden. Bagaimanapun, posisi itu adalah posisi politik. Politik selalu menyangkut urusan orang ramai. Percakapan pun jadi amat penting. Seorang presiden perlu berembuk dengan pemilihnya.
Ia perlu membujuk. Ia juga perlu bersedia dibujuk. Ia harus meyakinkan, sebagaimana ia juga bisa diyakinkan.
Dan di sinilah posisi kata berbeda dengan yang kita temukan dalam dunia seorang penulis. Kata dalam proses politik lebih merupakan serangkai tanda yang bersifat “indikatif”. Sementara itu, kata di dunia seorang penulis-apalagi kata seorang penyair-lebih bersifat “ekspresif”.
Baik yang “indikatif” maupun yang “ekspresif” sama-sama menyampaikan arti. Namun, beda antara keduanya sangat penting. Rangkaian tanda yang “indikatif” jadi punya arti karena tanda itu terjalin dalam sebuah jaringan yang dipahami oleh sebuah komunitas. Ia jadi berarti bagi komunitas itu. Sementara itu, rangkaian tanda yang “ekspresif” jadi hidup karena digerakkan oleh maksud dari orang yang memproduksikan kata itu. Kata, sebagai rangkaian tanda yang “indikatif”, adalah sebuah tanda untuk sesuatu-persisnya untuk sebuah komunitas yang memahaminya. Kata, sebagai rangkaian tanda yang “ekspresif”, adalah sebuah tanda dari sesuatu-persisnya dari sebuah maksud, dari sebuah subyek.
Tentu, beda itu (saya curi dari Husserl) saya buat ekstrem. Seorang penulis tentu juga menggunakan bahasa yang “indikatif”, dan seorang presiden bisa punya bahasa yang “ekspresif”. Tapi saya ingin menunjukkan bahwa Anda, Gus, selama ini telah berlaku sebagai seorang yang seakan-akan berada sendiri di balik sebuah mesin tulis, bukan di atas sebuah mesin pemerintahan. Anda agaknya seorang yang berasumsi bahwa dunia verbal di luar itu adalah bagian yang wajar dari dirinya-seseorang yang menganggap bahwa ekspresi punya bobot yang sama dengan laku. Ada sesuatu yang mirip dengan Tuhan dalam diri seorang penulis. “Kun fayyakun”…
Itu sebabnya Anda tak bertindak sebagai seorang eksekutif. Seorang eksekutif bukan saja member inspirasi dengan kata, tapi juga menyusun langkah, memanfaatkan organisasi, mengukur kemampuan, menguji hasil. Anda senantiasa bekerja sendiri. Anda memang punya staf (seorang penulis bisa juga punya tukang ketik dan tukang mengurus honorarium).Tapi orang-orang itu hanya bagian dari dunia ekspresif Anda. Aparat pemerintahan tak Anda sikapi sebagai bagian dari mesin, yang, sebgaimana mesin, punya prosedur, spesifikasi, dan sejarahnya sendiri. Politik bagi Anda akhirnya adalah aktivitas personal, bukan kerja institusional.
Anda tak takut sendirian, sebagaimana seorang penulis memang harus berani sendirian. Itu sebabnya Anda tak pernah terpikir untuk memelihara sebuah tim kerja: sebuah cabinet yang langkahnya saling menunjang dan beraturan. Dengan gampang Anda mencopot menteri A. Anda tak merasa perlu memberi ke pastian dan loyalitas kepada mereka. Politik bagi Anda bukanlah mencari dukungan yang luas. Sebagai seorang penulis, Anda senang bila orang di luar Anda kagum pada kecerdasan Anda, terkejut akan orisinalitas pikiran&fantasi Anda-termasuk sebuah fantasi tentang Jawa Timur yang jadi negeri sendiri dan mengadopsi nyanyian Rek, Ayo, Rek sebagai lagu kebangsaan. Tapi bukan tujuan Anda, sebagai seorang penulis (kecuali penulis roman picisan), untuk mengambil hati pembaca. Maka, Anda senang bahwa pembaca mengangkat Anda-dengan mengakui Anda-sebagai seorang penulis. Tapi setelah itu Anda yakin Anda bisa terbang sendiri. Itulah sikap Anda kepada parlemen, yang mengangkat Anda sebagai presiden, dan kemudian Anda cemooh dan Anda ancam. Anda tak membutuhkan mereka lagi-dan dengan itu sebenarnya Anda sudah meninggalkan kursi kepresidenan.
Gus Dur, betapa menyenangkannya kursi itu seandainya dunia selamanya sebuah lingkungan tulis-menulis. Tetapi itu mustahil, bukan?
Tempo, 3 Juni 2001













ULANGAN
Sejarah berulang, pertama-tama sebagai tragedy, kemudian sebagai banyolan
-Karl Marx
INI sebuah insiden-yang bisa dianggap penting, bisa juga tidak-dalam sejarah Indonesia, pada suatu hari, tanggal 17 Oktober 1953.
Pukul 8.00 pagi. Sekitar 5.000 orang mendadak muncul berbondong-bondong sebagai demonstran di jalan-jalan Jakarta. Mereka kebanyakan buruh. Tapi mereka membawa spanduk yang dicat rapi. Mereka berhimpun di luar gedung parlemen. Kata-kata “Bubarkan Parlemen”, “Parlemen Bukan Warung Kopi”, “Pemilihan Umum Secepatnya” tampak dikibarkan.
Makin lama mereka makin merangsek ke gedung perwakilan rakyat itu. Sebagaian berhasil masuk. Sejumlah kursi diempaskan, kafetaria dirusak. Setelah kekerasan itu, para demonstran pun keluar, berkeliling kota. Kian lama lebih banyak orang yang bergabung. Di kantor Wakil Presiden Hatta, mereka menyampaikan sebuah petisi. Setelah itu, dalam jumlah sekitar 30.000 orang, mereka datang ke Istana Merdeka.
Bung Karno mendengar suara hiruk itu, dan setelah mendapatkan laporan, ia keluar, menuju ke pagar Istana. Tepuk tangan terdengar menyambut. Presiden mendengarkan tuntutan mereka. Saya tak tahu persis telah mendugakah ia apa latar belakang itu semua, tapi ia pagi itu tak hendak memenuhi permintaan para demonstran untuk membubarkan parlemen, “Aku tidak mau jadi diktator!” suaranya mantap, disiarkan oleh RRI ke seluruh Indonesia.
Yang tak diceritakan dalam laporan itu ialah bahwa di luar Istana tampak dua buah tank, sejumlah kendaraan berlapis baja, dan empat pucuk kanon. Di antaranya ada yang diarahkan kea rah Bung Karno. Tapi Presiden tak kehilangan wibawa. Justru ia membuktikan betapa besar pengaruhnya. Pada pukul 10.15, ia selesai berpidato. Orang ramai itu pun bubar.
Dan sebagai besar rakyat Indonesia hari itu tak menyadari bahwa eksperiman negeri mereka dengan sebuah demokrasi parlementer nyaris dihentikan.
Kemudian diketahui bahwa di belakang demonstrasi itu bergerak sejumlah perwiraTNI. Mereka merasa resah dengan “campur tangan” politikus sipil ke dalam tubuh mereka. Mereka tak tahan dengan perilaku para wakil rakyat itu. Tapi mereka tak punya cara lain selain memilih jalan paksa: sebuah perilaku dari mereka yang bukan saja tak sabar, tapi juga terpojok.
Dan Bung Karno? Ia pasti tahu bahwa para demonstran itu tak bisa disebut sebgai pembawa suara rakyat-meskipun ia juga tahu bahwa DPR (waktu itu belum pemilihan umum) juga bukan. Tapi ia menolak untuk menggunakan Pasal 84 UUDS, yang member wewenang kepada Presiden untuk membubarkan parlemen dan menyelenggarakan pemilihan umum dalam waktu 30 hari. Kenapa? Ia bukan seorang yang, seperti Sjahrir, menyukai proses demokrasi parlementer. Ia sendiri, lima tahun kemudian, berseru: “Indonesia, carilah demokrasimu sendiri!” Di tahun 1958 ia (dengan dukungan militer) membubarkan lembaga perwakilan yang justru telah dipilih rakyat, memperkenalkan system “Demokrasi Terpimpin”, dan tak mengatakan lagi bahwa ia tak mau jadi dictator. Ia menyebut diri “Pemimpin Besar Revolusi”. Seluruh lembaga negara diletakkannya di bawah kekuasaannya.
Kenapa pada tanggal 17 Oktober 1953 Bung Karno menolak membubarkan parlemen dan kenapa pada tanggal 5 Juli 1958 tidak? Indonesia memang sedang mencoba-coba. Demokrasi parlementer dianggap tak bisa jalan. “Demokrasi Terpimpin” kemudian terbukti gagal. Ketika diteruskan oleh Presiden Soeharto dalam versi lain, juga akhirnya buntu: dalam demokrasi seperti itu, sang pemimpin akhirnya jadi fondasi segala hal. Ia kian lama kian jadi sebuah reproduksi monolognya sendiri. Saya ingat sebelum tahun 1958 Bung Hatta berhenti sebagai wakil presiden. Ia diam untuk beberapa lama. Kemudian ia menulis sebuah risalah berjudul Demokrasi Kita, mengecam tindakan Bung Karno, dan buku kecil itu segera dilarang.
Ya, sebenarnya serangkai tragedi. Tapi sejarah seperti berulang di tahun 2001. Sejumlah orang datang ke Istana. Mereka meminta agar Presiden Abdurrahman membubarkan parlemen dan mempercepat pemilihan umum. Jika kita simak baik-baik beda antara tahun 1953, 1958, dan tahun 2001, kita akan melihat bahwa tragedy itu-mengikuti Marx-memang jadi sebuah farce. Para penganjur dekrit tak punya kekuatan kekuatan yang berarti: tak ada tank, panser, kanon. Ada yang mengatakan bahwa “Rakyat” di belakang mereka-tapi “Rakyat” di sini adalah sepatah mantra, atau sebuah kata abstrak, yang hanya besar di megafon. Sebab “rakyat”, yang bukan kata abstrak, yang bukan makhluk mitologis, akhirnya adalah mereka yang telah memberikan suara untuk partai-partai yang kini duduk sah di parlemen-yang tak akan setuju bila DPR dibubarkan.
Dengan kata lain, sejarah telah berulang untuk kedua kalinya dan tak ada yang bikin kita berdebar, terharu, ataupun cemas. Apa yang terjadi? Mungkin saya bisa menggunakan istilah Judith Buder di sini: inilah sebuah “parodic performance”. Ada pengulangan, seakan-akan si pelaku mengikuti sebuah pola

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นักเขียนที่จะ Abdurrahman Wahid

กัส Dur ตอนนี้ฉันรู้ว่าสิ่งที่พลังของนักเขียนและสิ่งที่เป็นจุดอ่อนของ โดยทั่วไปนักเขียนที่ตัวเอง แต่เขาเชื่อว่าคำที่ถูกต้องเพื่อให้เกิดจากเธอจะมีผลกระทบ ภายในขอบเขตที่กำหนดก็สามารถจะกล่าวว่าเป็นตัวเลขที่กล้าหาญ: เขาเชื่อว่าโลกกำลังจะพูดในและของตัวเองและเขายังโน้มตัวไปยังผู้อื่น ของข้อตกลงเหล่านี้คุณเป็นจริงนักเขียนและไม่ประธานจริง แต่ฉันสามารถจินตนาการ: ผู้บริหารที่หางเสือเงียบ แต่นี้เป็นความเงียบที่กินเวลานาน 30 นาทีทุกครั้งหลังอาหารเช้า หลังจากที่มันเข้าลิ้นชัก ประธานร่วมกับองค์กร เขามีกลยุทธ์และเขาได้รับการเตรียมความพร้อมขั้นตอนเพื่อให้บรรลุกลยุทธ์ที่ เขาวางแผน ซึ่งเขาจะมีน้ำหนักวิธีที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด เขาจะฟังไปสองหรือสามทางเลือก เขาจะเลือกหลังจากที่พูดคุยเรื่องของโลจิสติก: วิธีการใช้พลังงานและเงินที่จำเป็นในการใช้นโยบาย เขาจะคำนึงถึงเวลา แล้วเขาก็จะเป็นผู้ตัดสินใจ และเป็นระยะ ๆ จะตรวจสอบ,วิธีไกลมาตรการดำเนินการเพื่อบรรลุผล, ขอบเขตที่ล้มเหลวและทำไม.
แทนคำจำเป็นที่จะต้องไม่มีประธาน แต่ตำแหน่งที่เป็นตำแหน่งทางการเมือง เกี่ยวกับกิจการของทางการเมืองแออัดเสมอ การสนทนากลายเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ประธานต้องการที่จะปรึกษากับองค์ประกอบของพวกเขา.
เขาต้องการที่จะชักชวน นอกจากนี้เขายังจะต้องยินดีที่จะได้รับการชักชวน เขาจะต้องโน้มน้าว,มันยังสามารถเชื่อมั่น.
และนี่คือที่ตำแหน่งคำที่แตกต่างจากสิ่งที่เราพบในโลกของนักเขียน คำในกระบวนการทางการเมืองกว่าชุดของเครื่องหมายที่มี "ที่บ่งบอกถึง" ขณะที่นักเขียนในโลกโดยเฉพาะอย่างยิ่งคำพูดของกวีมาก "แสดงออก".
ทั้ง "ที่บ่งบอกถึง" และ "แสดงออก" ทั้งสื่อความหมายว่าแต่ความแตกต่างระหว่างทั้งสองเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ชุดของเครื่องหมายที่มี "ที่บ่งบอกถึง" กลายเป็นไม่มีความหมายเพราะสัญญาณที่ได้โอบแล้วในเครือข่ายที่เป็นที่เข้าใจกันโดยชุมชน เขาจึงมีความหมายต่อชุมชน ขณะที่ชุดของสัญญาณที่ "แสดงออก" เพื่อให้มีชีวิตอยู่ในขณะที่แรงผลักดันจากความตั้งใจของบุคคลที่ผลิตคำ กล่าวว่าเป็นชุดของสัญญาณ "ที่บ่งบอกถึง"เป็นสัญญาณบางอย่าง-ว่าสำหรับชุมชนที่จะเข้าใจมัน กล่าวว่าเป็นชุดของสัญญาณว่า "การแสดง" เป็นสัญลักษณ์ของบางสิ่งบางอย่างได้อย่างแม่นยำ-จากความตั้งใจของเรื่อง.
แน่นอนมันเป็นเรื่องที่แตกต่างกัน (ฉันขโมยมาจาก Husserl) ฉันสร้างขึ้นมาก ผู้เขียนใช้ภาษาที่จะยัง "ที่บ่งบอกถึง"และประธานจะมีภาษาที่เป็น "แสดงออก" แต่ผมต้องการที่จะแสดงให้เห็นว่าคุณกัสได้รับการทำหน้าที่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่อยู่เบื้องหลังเครื่องพิมพ์ดีดไม่ได้อยู่ในเครื่องของรัฐบาลคุณดูเหมือนจะคิดว่าโลกวาจาข้างนอกมันเป็นส่วนหนึ่งที่เหมาะสมของเขา-ใครบางคนที่คิดว่าการแสดงออกมีน้ำหนักเดียวกันที่มีพฤติกรรม มีบางอย่างที่คล้ายกับพระเจ้าในตัวเองนักเขียน "Fayyakun คุง" ...
ที่ว่าทำไมคุณไม่ได้ทำหน้าที่เป็นผู้บริหาร สมาชิกคนหนึ่งของผู้บริหารที่เป็นแรงบันดาลใจไม่เพียง แต่โดยคำว่าแต่ยังก้าวการตั้งค่าการใช้องค์กรสามารถในการวัดผลการทดสอบ คุณมักจะทำงานคนเดียว คุณจะมีพนักงาน (ผู้เขียนยังสามารถมีพิมพ์ดีดและการดูแลภาพลักษณ์ของช่างฝีมือ). แต่คนเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของโลกที่แสดงออกของคุณ เจ้าหน้าที่ของรัฐที่ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องซึ่งวินาทีเครื่องยนต์มีขั้นตอนรายละเอียดและประวัติศาสตร์ของตัวเอง กิจกรรมทางการเมืองสำหรับคุณในที่สุดเป็นเรื่องส่วนบุคคลที่ทำงานไม่ได้สถาบัน.
คุณไม่กลัวที่จะอยู่คนเดียวในขณะที่นักเขียนจะเป็นคนเดียวที่กล้าหาญ ที่ว่าทำไมคุณไม่เคยคิดที่จะรักษาทีมงาน: ตู้ที่มีความร่วมกันสนับสนุนและความผิดปกติของขั้นตอน คุณสามารถลบรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคุณไม่รู้สึกว่าจำเป็นที่จะต้องให้กับความไม่แน่นอนและความภักดีกับพวกเขา สำหรับคุณไม่ได้มองหาการสนับสนุนทางการเมืองในวงกว้าง ในฐานะนักเขียนที่คุณรักมันเมื่อคนที่อยู่นอกคุณประหลาดใจที่หน่วยสืบราชการลับของคุณใจ&ประหลาดใจโดยความคิดริเริ่มของคุณจินตนาการรวมทั้งจินตนาการของชวาตะวันออกที่กลายเป็นประเทศของตัวเองและนำมาใช้ REK ร้องเพลงมาใน REK เป็นเพลงชาติแต่ไม่เป้าหมายของคุณในฐานะนักเขียน (ยกเว้นผู้เขียนนวนิยายค่าเล็กน้อย) เพื่อใช้หัวใจของผู้อ่าน แล้วคุณจะดีใจที่คุณยกอ่านการยอมรับคุณในฐานะนักเขียน แต่หลังจากที่คุณเชื่อว่าคุณสามารถบินได้เพียงอย่างเดียว นั่นคือทัศนคติของคุณไปยังรัฐสภาที่ยกให้คุณเป็นประธานและจากนั้นคุณหัวเราะเยาะและขู่คุณคุณไม่จำเป็นต้องใช้อีกต่อไปและความจริงที่ว่าคุณได้ออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี.
กัส Dur เท่าใดสนุกเก้าอี้ถ้าโลกตลอดสภาพแวดล้อมการเขียน แต่มันเป็นไปไม่ได้ไม่ได้หรือไม่
จังหวะ 3 มิถุนายน 2001














ประวัติศาสตร์ซ้ำซ้ำตัวเองครั้งแรกในฐานะโศกนาฏกรรมนั้นเป็นเรื่องตลก-Karl Marx

เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่จะได้รับการพิจารณาที่สำคัญอาจจะยังไม่ได้ในประวัติศาสตร์ของประเทศอินโดนีเซียในวันหนึ่งที่ 17 ตุลาคม 1953.
เวลา 8.00 น. ประมาณ 5,000 คนก็ปรากฏขึ้นใน droves ที่ประท้วงบนท้องถนนของกรุงจาการ์ตา พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนงาน แต่พวกเขาดำเนินการป้ายทาสีอย่างเรียบร้อย พวกเขารวมตัวกันด้านนอกอาคารรัฐสภา คำว่า "ยุบสภา""รัฐสภาไม่ได้เป็นร้านกาแฟ", "การเลือกตั้งโดยเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้" ดูยก.
อีกต่อไปพวกเขาจะผลักดันให้ขึ้นไปยังอาคารรัฐสภา เป็นส่วนหนึ่งของรายการที่ประสบความสำเร็จ บางส่วนเสียหายเก้าอี้โรงอาหารถูกทำลาย หลังจากความรุนแรงผู้ประท้วงออกมารอบ ๆ เมือง ผู้คนมากขึ้นที่จะเข้าร่วม สำนักงานของรองประธานาธิบดีแฮตต้า,พวกเขาส่งคำร้อง หลังจากนั้นจำนวนประมาณ 30,000 คนที่พวกเขามาถึงความเป็นอิสระของศาล.
บุ่ง Karno ได้ยินเสียงของความเร่งรีบและหลังจากที่ได้รับรายงานที่เขาออกมานำไปสู่​​รั้ววัง เสียงปรบมือต้อนรับ ประธานได้ฟังความต้องการของพวกเขา ผมไม่ทราบว่าสิ่งที่เขามีพื้นหลัง mendugakah ของมันทั้งหมดแต่เช้าวันที่เขาไม่ได้ต้องการที่จะตอบสนองความต้องการของผู้ประท้วงที่จะยุบสภาว่า "ผมไม่ต้องการที่จะเป็นเผด็จการ!" เสียงของเขาคงออกอากาศโดย RRI กับส่วนที่เหลือของประเทศอินโดนีเซีย.
ที่ไม่ได้อธิบายไว้ในรายงานที่นอกพระราชวังสองรถถังจำนวน รถหุ้มเกราะและสี่ใบศีล บางแห่งซึ่งเป็นผู้กำกับที่มีต่อบึง Karnoแต่ประธานไม่ได้สูญเสียศักดิ์ศรี แทนเขาได้พิสูจน์ให้เห็นอิทธิพลเพียงเท่าใด 10.15 ที่เขาจบคำพูดของเขา ฝูงชนก็แยกย้ายกันไป.
และเป็นวันของผู้คนของประเทศอินโดนีเซียว่าประเทศไม่ได้ตระหนักว่าการทดลองของพวกเขาที่มีการปกครองระบอบประชาธิปไตยในรัฐสภาเกือบหยุด.
แล้วที่รู้จักกันว่าอยู่เบื้องหลังการสาธิตการใช้งานกำลังจะย้ายไป perwiratni บางพวกเขารู้สึกไม่สบายใจกับ "รบกวน" พลเรือนนักการเมืองเข้าไปในร่างกายของพวกเขา พวกเขาไม่สามารถยืนพฤติกรรมของตัวแทนของประชาชน แต่พวกเขาก็ไม่มีทางอื่น แต่จะเลือกเส้นทางของการบังคับ. พฤติกรรมของผู้ที่ไม่ได้เพียง แต่มองไปข้างหน้า แต่ยังมุม
และบึง Karno?เขาต้องรู้ว่าผู้ชุมนุมจะไม่ถูกกำหนดให้ผู้ให้บริการที่เป็นที่นิยมโหวตแม้เขาก็รู้ว่า DPR (มันไม่ได้การเลือกตั้งทั่วไป) ไม่ได้ แต่เขาปฏิเสธที่จะใช้มาตรา 84 รัฐธรรมนูญเฉพาะกาลสมาชิกที่ได้รับอนุญาตประธานในการยุบสภาและการเลือกตั้งภายใน 30 วัน ทำไม? เขาไม่ได้เป็นคนที่ชอบ Sjahrir,เช่นกระบวนการของรัฐสภาประชาธิปไตย ตัวเขาเองห้าปีต่อมาอุทาน "อินโดนีเซียแสวงหาประชาธิปไตยของตัวเอง" ในปี 1958 เขา (ด้วยการสนับสนุนของทหาร) ละลายสถาบันตัวแทนของคนที่จริงได้รับการแนะนำให้รู้จักระบบของ "ประชาธิปไตยชี้นำ" และบอกอีกครั้งว่าเขาไม่ได้ต้องการ เพื่อเผด็จการ เขาเรียกตัวเองว่าเป็น "ผู้นำที่ดีของการปฏิวัติ"หน่วยงานของรัฐทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา.
ทำไมใน 17 ตุลาคม 1953 บุ่ง Karno ปฏิเสธที่จะยุบสภาและเหตุผลที่ 5 กรกฎาคม 1958 ไม่ได้? อินโดนีเซียกำลังทดลอง รัฐสภาประชาธิปไตยถือว่าไม่สามารถเดิน "ประชาธิปไตย Guided" ต่อมาพิสูจน์แล้วว่าไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อผ่านไปโดยประธานาธิบดีซูฮาร์โตในรุ่นอื่นยังที่สุดปลายตาย:ในระบอบประชาธิปไตยเช่นผู้นำในที่สุดก็เป็นพื้นฐานของทุกสิ่ง มันมากขึ้นและมากขึ้นเพื่อการทำสำเนาของตัวเองคนเดียว ผมจำได้ว่าก่อนที่จะหยุด 1958 บึง Hatta ในฐานะรองประธาน เขาเป็นคนที่เงียบบางครั้ง แล้วเขาก็เขียนหนังสือเรื่องระบอบประชาธิปไตยของเราวิพากษ์วิจารณ์บุ่ง Karno และหนังสือเล่มเล็กเป็นสิ่งต้องห้ามทันที.
ใช่จริงชุดของโศกนาฎกรรม แต่เป็นประวัติศาสตร์ซ้ำในปี 2001 จำนวนของคนที่มาถึงพระราชวัง พวกเขาเรียกร้องให้ประธานในการยุบสภาและการเลือกตั้งเร่ง abdurrahman ถ้าเราเห็นความแตกต่างที่ดีระหว่างปี 1953 1958 และปี 2001 เราจะเห็นว่าโศกนาฏกรรมต่อการปฏิบัติตามมาร์กซ์เป็นเรื่องตลกมากผู้เสนอพระราชกฤษฎีกาอำนาจไม่มีอำนาจหมายความว่าไม่มีรถถัง APCs, แคนนอน มีการบอกว่า "คน" อยู่เบื้องหลังพวกเขา แต่ "คน" ที่นี่คือมนต์คำหรือคำที่เป็นนามธรรมซึ่งเป็นเพียงที่ดีในการโทรโข่ง เพราะ "คน" ซึ่งไม่ได้เป็นคำที่เป็นนามธรรมซึ่งไม่ได้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นตำนานปลายเป็นผู้ที่ได้รับการโหวตให้ฝ่ายที่กำลังนั่งอยู่ในรัฐสภาถูกต้องตามกฎหมายที่จะไม่ยอมรับเมื่อ DPR ละลาย
. ในคำอื่น ๆ ที่ประวัติศาสตร์ได้ซ้ำแล้วซ้ำอีกเป็นครั้งที่สองและไม่มีอะไรที่ทำให้เราตำย้ายหรือกังวล สิ่งที่เกิดขึ้น ฉันอาจจะใช้บัตเลอร์จูดิ ธ ในระยะที่นี่: นี่คือ "ประสิทธิภาพ parodic"มีการทำซ้ำเช่นถ้านักแสดงตามรูปแบบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผู้เขียน
-
กับจุดจุดลี ตอนนี้ฉันรู้ว่าอำนาจของนักเขียนและอะไรคือจุดอ่อนของ นักเขียนโดยทั่วไปเป็นคนของตัวเอง แต่เขาเชื่อเรื่องคำพูดของเขา จึงเกิดจาก เธอจะได้ไม่ส่งผลกระทบ ภายใน มันสามารถจะกล่าวว่า ตัวเลขงานกล้า: เขาไม่แน่ใจว่าจะได้พลังงานโลกด้วยวาจาใน และ ของตัว เอง และเขาเองเพื่อผู้อื่น ในการนี้ คุณจะแน่นอนนักเขียนจริง – และประธานไม่ แต่ฉันสามารถจินตนาการ: ผู้บริหารที่ยอดเงียบ แต่มันเป็นความเงียบที่กินเวลา 30 นาทีแต่ละเสร็จอาหารเช้า แล้ว ลงในลิ้นชัก ประธานจะย้ายกับองค์กร เขามีกลยุทธ์ และเขาได้รวบรวมขั้นตอนเพื่อให้บรรลุกลยุทธ์ เขาวางแผนไว้ เขาจะชั่งน้ำหนักมากที่สุดมาตรการที่มีประสิทธิภาพ เขาจะฟังทางเลือกที่สอง หรือสาม เขาต้อง หลังจากคุยเรื่องของโลจิสติก: วิธีกำลังคนและเงินต้องดำเนินนโยบายการ มันจะเข้าบัญชีเวลา แล้วเขาจะตัดสินใจ เป็นระยะ ๆ เขาจะเช็ค การมาตรการที่ดำเนินได้ประสบ ขอบเขตการที่ล้มเหลว สาเหตุการ
คำแทนไม่ต้องการเป็นประธานาธิบดี อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งที่เป็นตำแหน่งทางการเมือง การเมืองเสมอมาเพื่อกิจการของคน การสนทนาเป็นสิ่งสำคัญดังนั้น เป็นประธานาธิบดีต้องมี berembuk กับ pemilihnya
ต้องการโน้มน้าวใจ เขาต้องเต็มใจที่จะสามารถเกลี้ยกล่อม เขาต้องมั่นใจ ขณะนี้สามารถยังสามารถมั่น.
และนี่คือแตกต่างจากตำแหน่งที่เราพบในโลกของนักเขียนคำ คำในกระบวนการทางการเมืองเป็นของชุดของสัญญาณที่เป็น "ตัวชี้ให้เห็น" ในขณะเดียวกัน ว่า ผู้เขียนให้โลกคนเดียวคำของเป็นกวีมากกว่า "แสดงออก" ดี
"ตัวชี้ให้เห็น" และ "แสดงออก" ทั้งสื่อความหมาย อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างระหว่างทั้งสองเป็นอย่างยิ่ง ชุดของป้ายที่ว่า "ชี้" จึงมีความหมายเนื่องจากเครื่องหมายในการ entwined เครือข่ายที่เป็นที่เข้าใจ โดยชุมชน เขาจึงหมายถึงการที่ชุมชน ในขณะเดียวกัน ชุดของเครื่องหมายที่แสดง "ออก" เพื่อให้สดเป็นขับเคลื่อน ด้วยความตั้งใจของผู้ผลิตก็ คำ เป็นชุดของสัญญาณที่ตัวชี้ให้ที่ "เห็น" เป็นเครื่องสำหรับบางสิ่งบางอย่างแม่นยำสำหรับชุมชนที่เข้าใจมัน คำ ชุดของสัญลักษณ์ที่แสดง "ออก" เป็นเครื่องหมายของบางสิ่งบางอย่างแม่นยำจากค่าเฉลี่ย จากเรื่องของความแตกต่าง ของหลักสูตร
(ฉันขโมยจาก Husserl) ฉันสร้างมีมากขึ้น นักเขียนต้องใช้ภาษาที่เป็นตัวชี้ให้ "เห็น" และเป็นประธานาธิบดีได้ภาษาที่ "แสดงออก" แต่อยากจะแนะนำว่า คุณ Gus นี้เกิดขึ้นเป็นให้เป็นถ้ามันเป็นของเธอเองหลังเครื่องเขียน ไม่เครื่องของรัฐบาล คุณได้ทับคนที่สันนิษฐานว่าวาจานอกเป็นส่วนที่เหมาะสมของตัวเองคนที่พิจารณาว่า นิพจน์ที่มีน้ำหนักเท่ากับการฝึก มีสิ่งที่เหมือนกับพระเจ้าในตัวเองนักเขียน "Fayyakun Kun"...
ที่ว่าทำไมคุณไม่ได้ทำหน้าที่เป็นผู้บริหาร สมาชิกการบริหารของแรงบันดาลใจไม่เฉพาะโดยคำ แต่มันยังดึงขึ้นขั้นตอน ทำให้องค์กร การวัดความสามารถในการใช้ ผลทดสอบ คุณจะได้คนเดียว คุณไม่ได้มีเจ้าหน้าที่ (นักเขียนอาจยังมีชนิด และดูแล honorarium)แต่ผู้คนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของโลกแสดงออก เครื่องมือของรัฐบาลไม่ใช่คุณ sikapi เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องจักร เครื่อง sebgaimana มี วิธี ข้อกำหนด และประวัติของตัวเอง กิจกรรมทางการเมืองเป็นที่สุดสำหรับคุณส่วนบุคคล มากกว่าสถาบันทำ
คุณไม่กลัวคนเดียว เป็นนักเขียนก็ต้องกล้าคนเดียว ที่ว่าทำไมคุณไม่เคยคิดว่า เพื่อให้การทำงานเป็นทีม: ตู้ที่จะสนับสนุนซึ่งกันและกันและตอนค่ำ นอกจากนี้คุณได้เอารัฐมนตรี A คุณไม่รู้สึกจำเป็นต้องให้ความไม่แน่นอนและสมาชิกเหล่านั้น คุณไม่ต้องการการสนับสนุนทางการเมือง เป็นนักเขียน คุณดีใจเมื่อคนภายนอกของคุณประหลาดใจที่ชาญฉลาดของคุณ คุณจินตนาการเป็นแฟนตาซีเกี่ยวกับรวมถึงชวาตะวันออกดังนั้นความคิดริเริ่มของ&ใจที่น่าแปลกใจที่ประเทศของตนเอง และนำเพลง Rec, Recs มา เป็นเพลงชาติ แต่มันไม่ใช่เป้าหมายของคุณ เป็นนักเขียน (ยกเว้นผู้เขียนนิยายโรแมนติกเยื่อ), ใช้หัวใจของผู้อ่าน จากนั้น คุณจะยินดีที่อ่านยกคุณ — ด้วยการขอบคุณคุณเป็นนักเขียน แต่หลังจากที่ คุณเชื่อว่า คุณสามารถบินได้นั้นเอง นั่นคือทัศนคติที่คุณรัฐสภา การแต่งตั้งคุณเป็นประธาน และคุณกันและ คุกคาม คุณไม่ต้องใช้อีก – และด้วย ความจริงที่คุณได้ซ้ายประธานาธิบดีเก้าอี้.
จุด โลกดีอย่างไรถ้าเก้าอี้ที่ตลอดสภาพแวดล้อมการเขียน แต่มันเป็นไปไม่ได้ ไม่มัน?
จังหวะ 3 2001 มิถุนายน














ซ้ำประวัติศาสตร์มักซ้ำ เป็นโศกนาฏกรรมครั้งแรก แล้ว เป็น banyolan Marx คาร์ล
-
นี้เป็นการแก้ไขปัญหาการอาจพิจารณาสำคัญ อาจยังไม่ในประวัติศาสตร์ของอินโดนีเซีย วันหนึ่ง ที่ 17 ตุลาคม 1953 พ.ศ..
ที่ 8.00 น. ประมาณ 5000 คนก็แสดงเป็นเบือเป็นผู้ประท้วงในจาการ์ตา พวกเขาเป็นแรงงานส่วนใหญ่ แต่จะมีแบนเนอร์ที่อย่างทาสี พวกเขารวบรวมนอกอาคารรัฐสภา คำว่า "ยุบสภา" "รัฐสภาไม่ใช่ร้านกาแฟ "การเลือกตั้งโดยเร็วที่สุด"เหมือนยาว.
hoisted merangsek ของ makin กับราษฎรอาคาร รายการประสบความสำเร็จมากที่สุด จำนวนเก้าอี้ diempaskan, marred โรงอาหารไว้ หลังจากความรุนแรง ชุมนุมออกไป ขับรถรอบเมือง มากขึ้นมีความยาวรวมคนเพิ่มเติม ในสำนักงานของฝ่ายฮัตตา พวกเขาส่งชื่อ ภายหลัง จำนวนประมาณ 30000 คน พวกเขามาเพื่อ Istana Merdeka
สนามบึง Karno จะได้ยินเสียงที่ hustle และหลังจากรับรายงาน ออก เขามามุ่งหน้าไปกรอบของวัง ปรบมือแต่เพียงแห่งการต้อนรับ ประธานฟังความต้องการของพวกเขา ไม่ทราบว่าเขาอะไรได้ mendugakah พื้นหลังทั้งหมด แต่เขาไม่ใช่เพื่อสนองเช้าที่ผู้ประท้วงเพื่อยุบสภา "ฉันไม่ต้องการให้ เผด็จการ" เสียงของเธอแทบไม่มี ออกอากาศ โดย RRI ของอินโดนีเซีย.
ที่ไม่ได้กล่าวถึงในรายงานเป็นที่นอกวังลักษณะสองถัง หลายเกราะยานพาหนะ ปืน และชื่อสี่ เช่นกันโดยตรงเกีย rah สนาม บึง Karno แต่ประธานไม่สามารถสูญเสียศักดิ์ศรี ดังนั้น เขาพิสูจน์ดีว่าอิทธิพลของเขา ที่ประมาณ 10.15 เขาเสร็จให้การพูด กระจายคน.
และเป็นอินโดนีเซีย วันประชาชนมากไม่ทราบที่ระบุประเทศของพวกเขากับประชาธิปไตยรัฐสภาเกือบหยุด
แล้ว ทราบว่า หลังการสาธิตย้ายจำนวน perwiraTNI พวกเขารู้สึกว่าเหมาะกับการ "แทรกแซง" ของนักการเมืองพลเรือนเข้าไปในร่างกาย พวกเขาอาจไม่ทนกับพฤติกรรมของตัวแทนของประชาชน แต่พวกเขามีวิธีที่ไม่ใช่ถนนของพฤติกรรมการเลือก: การบังคับผู้ที่ไม่เพียงแต่หงุดหงิด แต่จนมุมยัง
และสนาม Karno บึง เขาต้องรู้ว่า ไม่ได้เรียกชุมนุมไปเป็นเสียงคนขนส่งแต่ เขายังรู้ว่าที่บ้าน (ตอนนั้นไม่เลือกตั้งจะ แต่เขาปฏิเสธที่จะใช้บทความ UUDS 86 สมาชิกอนุมัติประธานในการยุบสภา และระงับการเลือกตั้งทั่วไปภายใน 30 วัน ทำไม เขาไม่ใช่คนที่ ชอบ Sjahrir เช่นกระบวนการของประชาธิปไตยแบบรัฐสภา เขาเอง ห้าปีต่อมา ทางหลุดรอด: "อินโดนีเซีย ดู demokrasimu เอง! " ส่วนใน 1958 เขาได้ (ด้วยการสนับสนุนของทหาร) ยุบตัวแทนหน่วยงานที่ได้รับการเลือกตั้ง โดยคน ดังนั้น แนะนำระบบประชาธิปไตย"นำ" และกล่าวอีกว่า เขาไม่ต้องการให้ เผด็จ การ เขาเรียกตัว "ผู้นำด้านดีของการปฏิวัติ" วางหน่วยงานรัฐทั้งหมดภายใต้การควบคุมของเขา
ทำไมบน 17 1953 ตุลาคมการยุบ รัฐสภาปฏิเสธสนาม Karno บึง และ บน 5 กรกฎาคม 1958 ทำไมไม่ อินโดนีเซียมีการ dabble แน่นอน ประชาธิปไตยแบบรัฐสภาถือว่าไม่สามารถเดิน "แนะนำประชาธิปไตย" และพิสูจน์แล้ว ไม่ประสบความสำเร็จ เมื่อส่งต่อ โดยประธาน Soeharto ในรุ่นอื่น ก็ตายสิ้นสุด: ในประชาธิปไตยเช่นนั้น ผู้นำได้รับรากฐานของทุกสิ่งในที่สุด เขาเก่ามาก kian เพื่อสืบพันธุ์ของ monolognya เอง ผมจำได้ว่า ก่อน 1958 หยุดฮัตบึงเป็นรองประธาน เขาถูกเงียบในบางเวลา แล้วเขาเขียนตำรับสิทธิประชาธิปไตยของเรา ประณามการกระทำของสนามบึง Karno และหนังสือถูกห้ามทันที.
ใช่ ในความเป็นจริงเป็นชุด tragedies แต่ประวัติศาสตร์ดังกล่าวซ้ำในปีค.ศ. 2001 จำนวนคนมาวัง พวกเขาต้องการให้ ประธานาธิบดีลียกเลิกรัฐสภา และเร่งเลือกตั้ง ถ้าเราดูความแตกต่างระหว่างปี 1953, 1958 ดี และในปีค.ศ. 2001 เราจะเห็นว่าโศกนาฏกรรม – ตาม Marx — แน่นอนดังนั้น farce Proponents พระราชกฤษฎีกาได้ราคาไม่แรงของพลังงานซึ่งหมายความว่า: ไม่ถัง แคนนอน แคนนอน มีพูดว่า "คน" อยู่เบื้องหลังพวกเขาแต่ "คน" นี่จะสะกด หรือนามธรรม โทรโข่งขนาดใหญ่เท่านั้น สำหรับ "คน" ซึ่งเป็นไม่ที่นามธรรม ซึ่งไม่ใช่สัตว์ตำนาน, สุดท้าย คือผู้ที่มีคะแนนสำหรับบุคคลที่นั่งในรัฐสภาตอนนี้ -คือไม่ไปยอมรับเมื่อถูกส่วนยุบรัฐสภา
ประวัติถูกซ้ำเป็นครั้งที่สองในคำอื่น ๆ และไม่มีอะไรที่ pisses เรา pounding ย้าย หรือกังวล มีอะไรเกิดขึ้น บางทีฉันสามารถใช้คำว่า Judith Buder นี่: นี่คือ "ประสิทธิภาพออก" ได้ มีซ้ำ ประหนึ่งว่าคือทำตามรูปแบบ